Siatkówka to sport ogólnorozwojowy oparty na prostych zasadach ,doskonale poprawia kondycję fizyczną .To najciekawsza z gier zespołowych ,lubiana i uparwiana na całym świecie.Uczy współpracy ,pozwala na wesoło spędzać wolny czas.

 Na zdjęciu :

rozgrywa Alicja Leszczyńska -atakuje Dominika Kuczyńska Zawodniczki AZS BIAŁYSTOK PLUS LIGA KOBIET

 

Celem naszej szkołki siatkarskiej jest nie tylko szkolenie przyszłego pokolenia siatkarek ale takze kształtowanie przyszlego pokolenia liderów. Pod naszym okiem twoje dziecko zdobędzie umiejetnosci siatkarskie a także odpowiednią  wiedzę potrzebną do prowadzenia zdrowego trybu zycia.

 

Dzieci regularnie uprawiające sport są nie tylko zdrowsze, ale także bardziej pewne siebie i lepiej radzą sobie z nawiązywaniem kontaktów z rówieśnikami. Uprawianie sportu wpływa również na pozytywną samoocenę, koncentrację i motywację.


Poprawia zdolność koncentracji, co także przekłada się na lepsze wyniki w nauce i większą motywację do udziału w zajęciach edukacyjnych.

Dzieci uprawiajace sport są znacznie bardziej pogodne i optymistyczne niż ich rówieśnicy oraz łatwiej nawiązują kontakty. Zdobywają także inne umiejętności, które  mogą okazać się pomocne w przyszłym życiu zawodowym - systematyczność, wytrwałość w dążeniu do celu, samodyscyplina, praca w zespole i rozwiązywanie konfliktów.

Jakie inne korzyści przynosi sport dziecku?
- Korekta wad postawy
- Zwiększenie odporności organizmu
- Wytrwałość w dążeniu do celu
- Poczucie własnej wartości
- Większa odpowiedzialność
- Poprawa koncentracji
- Umiejętność znoszenia porażek i przyjmowania krytyki
- Umiejętność szybkiego nawiązywania kontaktu
- Umiejętność pracy zespołowej

WPŁYW RODZINY NA CZAS WOLNY DZIECKA



Rodzina a czas wolny dzieci.

Podstawowym terenem kształtowania się osobowości dziecka jest rodzina, chociaż rozwój jednostki odbywa się w całym środowisku społecznym. Rodzina jako pierwsze i jedyne społeczne środowisko, w którym kształtują się początkowe doświadczenia odgrywa dominującą rolę głównie w pierwszych latach życia dziecka. Wywiera  decydujący wpływ na rozwój społeczny osobowości dziecka. Styl, atmosfera życia w rodzinie decydują też o tym, jak dziecko, a później młody człowiek wykorzystuje zasób zdobytych doświadczeń, jak kształtują się jego ideały i uczucia. Dzieje się tak, ponieważ dziecko przyjmuje w swoim postępowaniu głównie wzory obserwowane w rodzinie. Pożądany społecznie rozwój dziecka wymaga więc przede wszystkim pożądanych społecznie wzorów postępowania w jego najbliższym środowisku.
Rodzina pełni funkcję podstawowej, najmniejszej komórki życia społecznego i wychowania dzieci. Rola rodziny jest szczególnie ważna, a zarazem trudna i odpowiedzialna we współczesnym życiu, gdzie stosunki społeczne są coraz bardziej złożone. Polega ona nie tylko na wprowadzeniu młodej generacji w różne kręgi życia społecznego, lecz zarazem na takim oddziaływaniu, które pomagałoby dostrzegać, trafnie rozumieć i oceniać różnorodne skomplikowane zjawiska, hasła i poglądy obecnej, szczególnie zmiennej cywilizacji. Zadaniem rodziny w spełnianiu funkcji niwelatora wstrząsów, jest ochrona dziecka przed zbyt brutalnym zetknięciem się z rzeczywistością, powinna być ona nosicielem kultury w środowisku, w którym dziecko żyje, powinna w końcu stanowić bazę, w której mogłoby ono wchodzić w wir świata rozciągającego się poza domem. Rodzina stanowi czynnik pośredniczący między jednostką, a społeczeństwem jako całością i wywiera duży wpływ na czas wolny, na zakres i charakter uczestnictwa kulturalnego swych członków, a także na kształtowanie się opinii i postaw. Rodzina reguluje także oddziaływaniem środków masowego przekazu, szkoły, kręgów rówieśniczych, środowisk lokalnych, jednakże regulacja ta zależy od organizacji i przebiegu życia w rodzinie. Można więc stwierdzić, że rodzice są regulatorami wpływów zewnętrznych. Inną funkcją rodziny jest przekazywanie dziedzictwa kulturowego i wprowadzenie młodego pokolenia w całość procesów życiowych, zapobieganie dezorganizacji osobowości, przez zapewnienie warunków rozwoju wszystkim swoim członkom oraz wprowadzenia swych członków w pełnienie podstawowych ról społecznych. Rodzaj i charakter funkcji spełnianych przez rodzinę zależy przede wszystkim od panującej w rodzinie kultury życia codziennego i klimatu wychowawczego. Pożądana społecznie jest taka rodzina, w której stosunki oparte są na wzajemnej przyjaźni i zaufaniu. Oddziaływanie środowiska domowego nie jest w każdej rodzinie jednakowe. Zależy bowiem od dominujących w niej wzorów i modeli społecznych. Przez wzory społeczne rozumie się przyjęte w określonej grupie społecznej prawidłowości zachowań przyswojone w procesie socjalizacji, natomiast przez modele społeczne rozumie się zalecenia odnoszące się do pełnienia określonych ról społecznych i do zachowania w różnych społecznych sytuacjach, sformułowane w postaci zdań normatywnych lub zdań opisowych zawierających wyraźne oceny.
Psychologowie stwierdzają, że wzorce panujące w rodzinie, istniejący w niej typ więzi emocjonalnej oraz doświadczenia z niej wynoszone w ogromnym stopniu wpływają na osobowość dziecka . Wpływ ten jest tym większy, im młodsze jest dziecko. Niezależnie jednak od tej prawidłowości, wpływ rodziny nawet na ucznia szkoły średniej może być decydujący, a napięcia powstające między domem a szkołą mogą powodować skutki negatywne. Rodzina powinna więc być ważnym obiektem zainteresowań trenera.
Struktura, siła i jakość oddziaływania determinuje warunki i sytuację wychowawczą dziecka. Można wyróżnić następujące składniki środowiska rodzinnego:
1 - warunki materialne,
2 - sytuacja mieszkaniowa,
3 - wyżywienie dziecka,
4 - sen dziecka,
5 - praca domowa dziecka,
6 - czas wolny,
7 - środowisko kulturalne.
Składniki te tworzą swoistą podkulturę rodziny i sposoby jej funkcjonowania. Uważa się, że najbardziej znaczące składniki środowiska rodzinnego to:
1 - warunki kulturowe domu,
2 - warunki bytowania,
3 - wykształcenie i aktywność zawodowa,
4 - stosunek rodziców do siebie i do dzieci,
5 - czas wolny rodziców,
6 - struktura rodziny.
Mogą wprawdzie występować tu różnice indywidualne, ale mimo wszystko nie przekreślają one pewnej właściwości rodziny, tj. przyjętego sposobu zachowań, który wpływa na kształtowanie się zainteresowań dzieci, potrzeb intelektualnych i kulturalnych, na rozwijanie wrażliwości moralnej oraz możliwości twórczych. Sprzężone oddziaływanie poszczególnych składników środowiska rodzinnego może kształtować różne kryteria wartości i postawy dotyczące czasu wolnego. Do najbardziej negatywnych przejawów w tym zakresie należy zaliczyć formowanie się osobowości, którą cechuje żądza posiadania. Powoduje to, że wysiłki koncentrują się głównie na podnoszeniu standardu życia w pogoni za
dodatkowymi zarobkami. Prowadzi to nie tylko do zubożenia treści i form czasu wolnego jak i nadmiernego jego ograniczenia.
Kształtowanie się w rodzinie kultury czasu wolnego pozostaje zatem w ścisłym związku z jej podkulturą, określoną przez charakter i funkcjonowanie poszczególnych składników środowiska rodzinnego. W każdej rodzinie ważną rolę spełnia czynnik ładu, stałości i systematyczności, co jest szczególnie ważne ze względu na intensywność przemian we wszystkich dziedzinach życia, a także w życiu społecznym. Przygotowanie dzieci do racjonalnego wykorzystywania czasu wolnego zależy od uwarunkowań kultury czasu wolnego rodziny, w której dziecko się wychowuje, a także od różnorodnych przejawów funkcjonowania środowiska szkolnego, lokalnego, od wpływów grupy rówieśniczej.
Wielką potrzebą społeczną czasu obecnego jest wychowawcze wdrażanie dziecka do zrytmizowanego trybu życia tj. do przemyślanego wyboru zajęć w zaplanowanych ramach czasowych. Słuszny wydaje się pogląd, że rodzina, której wewnętrzną organizację cechuje planowy, regularny tryb życia, harmonijniej i pełniej kształtuje takie ważne cechy osobowości jak:
- systematyczność,
- obowiązkowość,
- wytrwałość,
- świadoma dyscyplina wewnętrzna,
- wyzwolenie inicjatyw,
- pomysłowość.
Można przypuszczać, że uregulowany tryb życia stwarza możliwości zaplanowania różnych zajęć w sposób bardziej przemyślany, zgodny z własnymi zainteresowaniami. Odwrotnie, w rodzinie, która prowadzi nie unormowany tryb życia, łatwo może dochodzić do kształtowania się cech ujemnych, przeciwstawnych wyżej wymienionym, a głównie braku systematyczności i wytrwałości. Uogólniając należy podkreślić, że w zależności od trybu życia rodziny – utrzymywania czy nieprzestrzegania ładu i porządku w domu – mogą powstawać sytuacje sprzyjające oddziaływaniu na dzieci w kierunku pożądanym lub niepożądanym. W pierwszym wypadku istnieje szansa wdrożenia dzieci do planowego i przemyślanego wybierania i ustalania różnego rodzaju zajęć obowiązkowych i wykorzystywania czasu wolnego stosownie do racjonalnych potrzeb i posiadanych warunków. W wypadku oddziaływania w drugim kierunku grozi powstanie przyzwyczajenia do spędzania dnia w sposób przypadkowy, zależny jedynie od chwilowych bodźców.